Het Engelse puritanisme ontstond in de late 16e eeuw als een beweging binnen de Kerk van Engeland, met het doel de kerk verder te hervormen naar Bijbelse normen. De puriteinen streefden naar een eenvoudiger eredienst, nadruk op prediking en een leven van persoonlijke heiliging. In de 17e eeuw raakten zij verwikkeld in politieke en religieuze conflicten, waaronder de Engelse Burgeroorlog, waarbij hun invloed op staats- en kerkbeleid groot werd. Velen emigreerden naar Noord-Amerika, waar zij een leidende rol speelden in de oprichting van kolonies met een sterke gereformeerde identiteit. Door hun geschriften, prediking en sociale betrokkenheid legden de Engelse puriteinen een blijvende basis voor geestelijke ernst en Bijbelse vroomheid, zowel in Engeland als daarbuiten.